Birgit's Weblog

Als in een trance deed ze haar mond open en spierwitte tanden werden zichtbaar. De voorsten; mooi rond en recht en de hoektanden; scherp en puntig. Ze moest het nu goed handelen, want de eerste beet zou Lilian weer gewillig maken en dan had ze de poppen toch echt aan het dansen. Ze had haar beloofd zich aan het schema te houden en niet onnodig bloed te doen vloeien, maar het was zo verleidelijk geweest. Op het moment dat ze haar tanden in de zachte hals zette, klemde ze de armen van het meisje stevig vast zodat ze nergens meer naar toe kon gaan. Onder haar voelde ze het lichaam van Lilian weer tot leven komen. Ze duwde haar tanden nog wat verder haar als in. Net diep genoeg tot ze een stroom bloed had gevonden. Ze dronk gehaast en vol overgave. Het was lekker. Nee, verrukkelijk. Ze ging er zo in op, dat ze absoluut niet merkte dat het bloed wat haar tanden niet bereikte in dunne stroompjes langs Lilians hals liep. Deze verzette zich nog steeds, maar minder hevig dan eerst. Het verlies aan bloed en het kleine beetje gif dat Violeta bij het bijten in haar had gespoten, hadden hun uitwerking niet gemist. Langzaam aan verslapte haar lichaam zich, tot ze uiteindelijk bewusteloos op de stoel zat, haar hoofd naar een kant hangend. Violeta maakte zich los van haar zus haar hals. Met haar tong maakte ze haar tanden schoon en ze keek naar de ravage die ze had aangericht. Het werd altijd zo’n troep wanneer zulke dingen moesten gebeuren. Ze liep om de stoel heen en blies de kaarsen uit die op de grond stonden. Met uiterste voorzichtigheid nam ze de kaarsen op en borg ze weer op in de glazen kast. Daarna liep ze terug naar de stoel. Lilian zat er nog steeds, onbewegelijk. Uit de wonden in haar nek kwam nog altijd bloed naar buiten sijpelen. “Oké, oké!” riep Violeta tegen niemand in het bijzonder. “Ik zal je wel weer helpen, want als je zo roerloos op een stoel gaat zitten kom je natuurlijk nergens.” Ze liep naar Lilian toe en tilde haar op. Dit was niet het meest moeilijke karweitje. Lilian was nooit erg groot geweest en door de strenge voedselschema’s die ze zichzelf oplegde was ze ook niet heel erg zwaar. Lilian was erg gehecht aan gezond voedsel en probeerde daarom junkfood met alle mogelijkheid te vermijden. In het begin had men dit nog wel willen veranderen, maar na maanden van koppigheid hadden ze toch moeten inzien zat het hopeloos was. Met de grootste voorzichtigheid legde ze Lilians lichaam op de tafel neer. Daarna ging ze op zoek naar iets dat kon dien als verband of stop om het bloeden te stelpen. Want hoewel Lilian een razendsnel genezingssysteem had, zou dat niet meer werken als ze teveel bloed zou verliezen. En zelfs Violeta, die het normaal gesproken niet zo nou nam met de regeltjes van het huis en het vreselijk vond als Lilian of Roza haar weer een preek gaf, wilde niet dat ze zo zou sterven. Dat zou absoluut niet eervol zijn. En daar kwam nog bij dat zij dan beschuldigd zou worden van moord. In de keuken vond ze een grote rol met keukenpapier. Ze scheurde er een aantal velletjes vanaf en begon deze op de wond te deppen. Het bloed trok onmiddellijk in het papier. Met één van de linten om haar arm bond ze een extra laag keukenpapier tegen haar hals vast. Dit gaf haar wat tijd om echt verband te pakken. Van onderuit een la trok ze de verbanddoos, waar ze gaas en pleisters uithaalde. “Ik ben niet echt geweldig met dit soort dingen, maar ik denk dat het hier wel mee zal gaan”. Ze keek neer op Lilians gezicht, dat door het bloedverlies nu zienderogen bleker was geworden. Terwijl ze zo bezig was, bleef ze met haar praten, want hoewel ze niet reageerde, wist ze uit ervaring dat Lilian prima verstond wat er om haar heen gebeurde. “Weet je, je lijkt nu wel een beetje op mij. Je bent al even bleek. Misschien moet je eens overwegen om ook net zo te worden. Het heeft heel veel voordelen hoor, meer dan je misschien op het eerste gezicht zou denken.” Lilians ogen bewogen achter haar oogleden, een teken dat er weer wat leven in haar stroomde. “Ah, madam wordt wakker. Dat is maar goed ook, want er is nog veel te doen en slapen kun je vanavond wel weer aan beginnen.” Met lichtelijk gekreun en haar ogen half open probeerde ze overeind te komen. “Ik haat jou, dat weet je hè?”, mompelde ze. “Tuurlijk weet ik dat. Maar daar doen we het ook voor.” Violetta’s humeur was niet kapot te krijgen. “Geef me NU een aspirientje of jij zal de komende paar weken rondlopen met een gebroken neus en twee paar blauwe ogen. Man, wat heb ik een koppijn”. Grinnikend liep Violetta naar de verbanddoos en haalde er een paar aspirientjes uit. Ze overhandigde ze aan Lilian die ze meteen in nam. Violetta was nu weliswaar buiten het gevaar voor een gebroken neus gekomen, maar het gezicht van Lilian stond nog steeds op onweer, dus ze vond het een beter idee om zich uit de voeten te maken. “Ik zal de anderen wel eventjes gaan vertellen dat de kust weer veilig is. Blijf jij hier maar rustig zitten en wachten tot die aspirientjes beginnen te werken.” Snel verliet ze de kamer in de richting van de anderen, een humeurige en een beetje draaierige Lilian achter latend. Met enige moeite klom ze van de tafel af en liep ze in de richting van de gordijnen om ze open te doen. Met één ruk trok ze hen voor het raam weg. Van schrik sprong ze een eind achteruit. Voor het raam in het midden van de tuin stond een wazig figuur. Het had duidelijk menselijke trekken, maar het straalde een onnatuurlijke energie uit. Lilian wreef verwoed in haar ogen en keek nogmaals. De persoon was verdwenen, als in het niets opgelost.