————————————————————————————————–

In het begin was het maar een grote bron, overschaduwd door negen grote hazelbomen. Deze bomen hadden een aantal noten die de macht bezaten om ieder die ervan at ongelooflijke kennis te geven. De noten bezaten zelfs zo’n macht dat degene die ervan at onmiddellijk alles wist wat er te weten viel. Er was één wezen die het voorrecht had om de noten te eten en dat was de zalm die in de bron leefde. Zelfs de machtige goden was het verboden om de bron te betreden. De enige die er een poging toe waagde was de nieuwsgierige godin Boann, de minnares van Dagdha. Ze deed een poging om de bron te benaderen, maar terwijl ze naderde verhoogde het water van de bron zich, waardoor ze bijna verdronk. Boann ontsnapte echter, maar de vloed die haar richting opkwam is nooit meer verdwenen. Dit water vormde de rivier de Boyne.

De plek waar ze de bron ontwijd zou hebben is Brú na Boyne, bij Newgrange. Dit betekend Paleis van Boyne (Boann)

Legende vertelt dat diegene die als eerste het vlees van de zalm eet, de complete kennis van de zalm krijgt. De dichter Finegas viste zeven jaar lang voor de zalm, tot hij op een dag de vis te pakken kreeg. Hij had gehoord van het verhaal en wilde deze kennis maar wat graag zelf hebben. Hij gaf zijn leerling Fionn de opdracht de vis klaar te maken. Nu kreeg hij per ongeluk wat van het hete vissenvet op zijn duim, hij zoog er direct op om de pijn te verzachten. Wat hij niet wist, was dat in dat enkele druppeltje vet, alle kennis van de zalm zat en Fionn had dat in zich op genomen. Toen hij de maaltijd naar Finegas bracht, zag deze een ongewoon vuur branden in zijn ogen. Toen Finegas er naar vroeg, ontkende Fionn dat hij van de vis gegeten had, maar moest uiteindelijk toegeven dat hij het per ongeluk geproefd had. Gedurende de rest van zijn leven kon Fionn toegan krijgen tot deze kennis door gewoon op zijn duim te bijten. Deze kennis zorgde er ook voor dat hij uitgroeide tot de leider van de Fianna, de beroemde helden een aantal Ierse mythen.

———————————————————————————————-

Tristan en Isolde

Tristan is de neef van koning Mark van Cornwall. Hij wordt, nadat hij de Ierse ridder Morholt heeft verslagen, naar Ierland gestuurd om de dochter van de Ierse koning, Isolde, naar Cornwall te begeleiden als Marks bruid. Op weg naar Cornwall drinken de twee jongelingen echter per ongeluk een liefdesdrank die bestemd was om de liefde tussen Mark en Isolde te verzekeren. Hierdoor worden Tristan en Isolde smoorverliefd op elkaar. Helaas kan Isoldes verloving met Mark niet worden verbroken en ze trouwt met hem, maar door het drankje worden Tristan en Isolde aangezet tot overspel. De adviseurs van koning Mark proberen het stel meerdere keren aan te klagen voor overspel, maar door listen weten de twee jongelingen dat te voorkomen. Uiteindelijk komt Mark achter de affaire en besluit hen te straffen. Tristan zou worden opgehangen en Isolde werd naar een leprakolonie gestuurd. Tristan ontsnapt op zijn weg naar de galg en weet Isolde te redden. Ze vluchten naar het bos van Morrois en verschuilen zich daar. Ze sluiten vrede met Mark en  Isolde keert naar de koning terug. Tristan vertrekt naar Bretagne, waar hij trouwt met Isolde met de Witte Handen, dochter van Hoel van Bretagne en zuster van Kahedin.

Na enige jaren wordt Tristan op een dag dodelijk verwond door een vergiftigde lans. Deze lans werd gegooid door de nog altijd jaloerse Mark. De stervende Tristan vraag aan Kahedin om Isolde te halen, omdat zij de enige zou zijn die hem zou kunnen genezen. Tristan draagt hem op om wanneer hij haar heeft meegebracht, hij zijn schip moet bekleden met witte zeilen, zo niet, met zwarte. Isolde gaat met Kahedin mee, maar de jaloerse vrouw van Tristan, Isolde met de Witte Handen, liegt tegen hem over de kleur van de zeilen en Tristan sterft van verdriet.

Isolde komt aan en sterft terplekken terwijl ze om hem rouwt.

Er wordt gezegd dat de twee geliefden naast elkaar worden begraven en dat op hun graven een hazelaar en een kamperfoelie groeien die hun takken met elkaar vervlechten, als teken dat Tristan en Isolde door niets kunnen worden gescheiden

Het Gulden Vlies is een ramsvel dat gebruikt werd in Cochis om goud uit de rivier mee te winnen.

———————————————————————————————-

Het verhaal van het Gulden Vlies vertelt over de Griek Jason, de zoon van Koning Aison. Deze koning werd vermoord door zijn broer, Pelias, die zodoende de macht greep. Jason vluchtte, vrezend voor zijn eigen leven, maar keerde terug toen hij volwassen was om het koningschap op te eisen. Pelias zei dat hij dit zou krijgen, maar eiste dat Jason eerst het Gulden Vlies, een gouden ramsvel, uit Colchis zou halen. Dit beloofde een gevaarlijke tocht te worden en het was dan ook Pelias’ verwachting dat Jason niet levend terug zou komen. Hoewel het een moeilijke opdracht was, besloot Jason de reis te ondernemen en verzamelde een groot aantal Griekse helden om zich heen. Zij vormden de Argonauten en voeren met hun schip de Argo naar Colchis.

Eenmaal in Colchis aangekomen vroeg Jason beleefd aan koning Aietes, die het Gulden Vlies in zijn bezit had, of hij dit ramsvel kon krijgen. De koning wilde het Vlies wel geven, maar ook hij stelde een voorwaarde: Jason moest een krachtproef doorstaan. Hiervoor moest hij eerst twee gruwelijke, vuurspuwende stieren onder een juk brengen en daarmee een veld omploegen. Intussen moest hij drakentanden in de geultjes zaaien, waaruit een woest aardvolk zou ontstaan, dat hij dan moest verslaan.

Gelukkig voor Jason, die ook maar een mens was, werd de in toverkunsten bedreven dochter van de koning, Medea, verliefd op hem. Zij bood hem haar hulp en loodste hem door de opdrachten heen. Hierna keerde Jason terug naar Aietes om het Gulden Vlies te ontvangen. De koning, verrast en boos dat Jason heelhuids terugkeerde van zijn opdrachten, vertelde hem echter dat het Gulden Vlies door een draak bewaakt werd, en dat hij deze dus ook nog zou moeten verslaan. Uiteraard sprong Medea, bang haar geliefde te verliezen ook hier direct bij. Zodoende wist Jason, uiteindelijk, het felbegeerde Gulden Vlies te bemachtigen.

“Je weet net zo goed als ik dat je altijd wat minder helder bent als je net gevoed hebt”. “Ik weet het heel erg zeker. Hij stond daar, in het midden van de tuin”. Ze wees naar een plek waar een grote groep met klavertjes bloeiden.

Met rustige passen liep Tulia naar de plek toe en knielde tussen de bloemen neer. “weet je, ik denk dat ze gelijk heeft. Ik voel dat hier duidelijk krachten zijn geweest. Sterke krachten, ongewoon in zijn soort. Het moet iets niet menselijks geweest zijn”. Ze kwam weer overeind. “Ook is het gras een beetje verbrand en ruikt het,” ze snoof een paar keer. “Het ruikt een beetje naar sinaasappels, gemengd met een vleugje kaneel en afgewerkt met… Gatverdamme! Afgewerkt met gekookte kool.” Haar gezicht sprak boekdelen. “Je verbaast me elke keer weer met hoe goed jou neus is. Hoe doe je dat toch?”, Violetta keek bewonderend naar Tulia. “Ach, weet je, het is een gave”. “Ja, ja, maar nu even serieus. Als het war is wat je zegt en jou kennende is het ook waar, dan hebben we meer dan één probleem”, Galatea draaide zich naar de anderen toe.

“Hoezo meer dan één?”. Roza probeerde verbaast te doen, maar ergens wist ze wel wat zou komen.

“Nou, allereerst hebben we een gestoorde gek, die dossiers bewaart over kinderen, en voornamelijk ons, die volgens hem schadelijk zijn voor de omgeving. En ten tweede verschijnt er zomaar ineens een persoon, met een volgens Tulia ontzettend slechte smaak parfum, in onze tuin. Dat kan geen toeval zijn, toch?”.

Ze keek vragend de kring rond. Hopend op een teken. Ze had gewild, dat dit makkelijk op te lossen was. Dat ze wisten wie die persoon was en dat ze hem konden aangeven bij de politie wegens stalken. Maar ze wist zelf ook wel dat in de plaats waar ze leefden de dingen nooit gingen zoals je ze wilde laten gaan. Dit was gewoon een nieuw voorbeeld van de verdorvenheid die er heerste. Iets wat je kon zien, voelen en zelfs ruiken. Maar iedere keer dat je dacht dat je dicht genoeg bij was gekomen om het te grijpen, dan gleed het zo tussen je vingers door.

Ze liet zich met een zucht in het gras vallen. Het was toch altijd zo verdomd lastig.

Op het moment dat ze de moed wilde opgeven, voelde ze een arm om haar schouders geslagen worden. Ze keek op en daarbij recht in de ogen van Lilian. “Het komt wel weer goed. Ooit kom t het allemaal wel weer goed. Je staat er niet alleen voor, want wij staan allemaal achter je. Wat je ook mag doen”. Ze keek de anderen aan. Iedereen knikte hevig. Nooit zouden zij elkaar in de steek laten, daarvoor was de band met het verleden te diep.

Plotseling klonk er een ijselijke kreet van binnen. Een schreeuw door merg en been. Vol met wanhoop, angst en pure afkeer.

De meisjes renden naar binnen, bang voor wat ze zouden aantreffen.

In de keuken hielden ze plotseling halt. Daar op de mat, bij de deur zat een jongen. Donkerbruin, bijna zwart haar en weitopengesperde bruine ogen. In zijn ogen was de angst te lezen. Alsof hij de dood in eigen persoon had ontmoet. Tranen biggelden langs zijn wangen.

Maar wat nog het meeste afschrok was het feit dat hij overdekt was met een donkerrode vloeistof. Een sterke wasem van ijzer doordrenkte de lucht in de keuken. De rode vloeistof was bloed.

In zijn handen hielt de jongen een bundeltje doeken vast. Deze was al even rood als de rest. De jongen schokte met zijn hele lichaam. En ongecontroleerde stoten met lucht kwamen uit zijn mond. Hij was compleet over zijn toeren.

Met snelle, doch behoedzame passen liep Lilian naar de jongen toe. Ze knielde voor hem neer en droogde met een stukje keukenrol de tranen van zijn gezicht. Ondertussen was Roza ook neergestreken en zij pakte het buideltje op en legde het op tafel. Toen ze terugkwam nam ze hem in zijn armen en wiegde hem net zolang tot het schokken minder werd en het huilen gestopt was. Ze bleef hem sussende woorden toevertrouwen en hem vertellen dat alles oké was.

Langzaam werd zijn ademhaling rustiger en ontspande hij wat meer. Hij was niet langer in doodsangst en even later kregen ze hem overeind en hezen hem op een stoel.

“Milan, wat is er gebeurd?”, Lilian keek hem vragend aan. Ze had haar broertje nog nooit zo bang gezien. “Wat heeft al dit bloed te betekenen?”.

Met een trillende vinger wees ze naar het bundeltje dat nog steeds op het aanrecht lag. “Kijk in het buideltje”. Bracht hij met bevende stem uit. Zo te horen was hij nog steeds als de dood om het uit te spreken.

Lilian liep naar de tafel toe, waar het bundeltje lappen nog steeds onaangeroerd rood lag te zijn. Het was zo groot als een flinke kei. Maar het voelde soepeler, makkelijker indeukbaar. Alsof het gemaakt was van een bepaald soort gelei.

De anderen kwamen er om heen staan. Enigszins wantrouwig, maar toch ook nieuwsgierig pakte Lilian het bundeltje beet en begon de stroken katoen er één voor één vanaf te halen. Dit was niet gemakkelijk, want het bloed begon al op te drogen en de lappen plakten zo heel erg aan elkaar. Al gauw waren haar hele handen onder het spul.

Op een gegeven moment waren er nog maar een paar stukken over. Ze hield even halt. Zich mentaal voorbereidend op wat ze eventueel zou gaan zien. Ze maakte nog even oogcontact met Milan, maar die verborg zijn hoofd enkel nog verder in Roza’s trui. Tranen van angst en schrik stroomden nog steeds over zijn wangen. Roza aaiden hem over zijn hoofd.

Met een laatste ademteug trok ze ook de laatste doeken weg.

Terwijl Lilian nog steeds op de stoel midden in de kamer zat, begon Violeta door de kamer te lopen. “Weet je, het is al weer een tijdje geleden dat ik wat gedronken heb.” Ze liep naar de zware gordijnen toe en begon ze voor de ramen dicht te trekken. “En je weet natuurlijk ook hoe dorstig ik word als ik een tijdje niet gedronken heb.” Met een laatste ruk trok ze het gordijn dicht. Een zwak straaltje zonlicht was alleen nog maar te zien door een dunne spleet war de twee delen elkaar raakten. In een rustig tempo liep ze naar een grote glazen kast toe. Hierin werden de meest gebruikte voorwerpen opgeslagen; kaarsen, messen, zilveren pijltjes, bokalen en hier en daar een verdwaalde streng met wierrook. Na enig zoeken vond ze achterin nog drie bloedrode kaarsen. Volgens verhalen waren het eigenlijk gewone kaarsen, maar werden ze door leden van het Huis Nigroro in bloed zijn gedrenkt. Maar hoewel deze verhalen door iedereen voor waar werden aangenomen, was er nog nooit iemand geweest die ook daadwerkelijk hard bewijs erover kon bemachtigen.
Violeta liep terug naar het midden van de kamer, haar hoge naaldhakken braken de stilte die er heerste. Ze zette de drie kaarsen in hun houders en daarna op een rijtje voor de stoel waar Lilian op zat. Terwijl ze met de lucifers de kaarsen probeerde aan te steken zei ze: “Ik denk maar zo. Als je iets doet, doe het dan goed. Zo zullen we er beiden beter van worden”. Ze blies de lucifer uit en ging rechtop staan. “Het is een typische win-win-situatie. Jij kalmeert en mijn dorst wordt gelest.”
Lilian tilde haar hoofd op en keek recht in de donkerblauwe kijkers van Violeta. “Je hebt gelijk”, bracht ze met moeite uit. “Ik moet doen wat jij van me verlangt.”
“Kijk, zo mag ik het graag horen”. Ze had het niet kunnen laten een klein beetje van haar wil op te leggen aan Lilian. Ze mocht dan wel haar half-zusje zijn, maar ze had er ook geen zin in dat ze zich zou verzetten en daardoor het plan in het water liet lopen.
Langzaam, maar zelfverzekerd liep ze om haar heen, tot ze achter de stoel stond. “Kijk nu maar mooi recht in de vlammetjes en ontspan je”, fluisterde ze in haar oor. De willoze Lilian hield haar ogen strak gericht op de bloedrode kaarsen en hun paarse vlammetjes. Langzaam, heel langzaam boog Violeta zich verder naar Lilian toe, tot haar lippen haar hals bijna raakten.

p.s. hebben jullie nog voorkeuren voor legendes, laat het dan even weten, dan kijk ik of ik er een makkelijke versie van kan maken. Dat is tenslotte wat ik nou eenmaal doe.

———————————————————————————————-

 De vette vogel landde op de rots en keek naar de man die daarop vastgebonden lag. Zijn snavel was zo krom als een vishaak. Zijn grote, goudkleurige ogen schitterden in de zon. “Alle kraaien nog aan toe! Wat een heerlijke verassing!” kraste de adelaar. Als hij lippen had gehad, dan had hij ze afgelikt. In plaats daarvan ging zijn puntige tong langs zijn snavel. De jonge gevangene tilde vermoeid zijn hoofd op. hij was een knappe jongeman, die alleen gekleed was in een lendendoek. Hij knipperde tegen de felle zon en staarde naar de vogel. “Donder op!” snauwde hij.

De vogel hipte van zijn ene poot op de andere, zo heet was de rots. “Zeg, let een beetje op je woorden, wil je? Ik ben een adelaar – koning van de vogels!”

“Sorry hoor,” zei de man spottend. “Ik bedoelde natuurlijk: Donder op, Hoogheid!”

de adelaar schokschouderde. “Je hoeft niet meteen kwaad te worden. Ik doe gewoon mijn werk. Een vogel moet doen wat een vogel moet doen.”

“En ik heb er genoeg van dat ieder gevederd beest van de berg Olympus hier naar toe komt, naast me neerploft en me aan gaat zitten staren,” beet de gevangene hem toe. De vogel haalde eens diep adem en zette gewichtig zijn borstveren op. “Ik ben hier met een missie. Een of andere ouwe gek op de bergtop heeft me hierheen gestuurd.”

“Op de bergtoppen wonen alleen maar goden,” zei de man.

“Ook goed, dan heeft een of andere ouwe god me hierheen gestuurd. Een grote vent met lang, wit haar en een joekel van een baard.”

“Zeus!”

“Kan wel… in ieder geval zei hij tegen me: ‘Als je naar die rots vliegt, zie je daar de jonge Prometheus vastgebonden liggen’,” ging de vogel verder.

“Ik ben Prometheus! Heeft de oppergod Zeus me dan vergeven? Kom je me dat vertellen? Ben ik een vrij man?”

“Nou, nee. Die ouwe vent zei dat ik hierheen moest gaan en je lever moest opeten.”

“Mijn lever opeten?” De jonge god kreunde.

“Ik heb hem niet tegengesproken, dat snap je,” grinnikte de adelaar. “Ik hou wel van verse lever. En vooral als die gebakken is met uitjes.”

“Maar dat wordt mijn dood!” riep Prometheus uit. “Welnee. Je bent onsterfelijk! Een echte over-lever. Ha, ha, ha,” kakelde de vogel.

De god knipperde omdat het zweer hem in de ogen liep. “Maar dat doet pijn,” slikte hij.

“Jammer dan,” kraste de vogel en hij kwam een stap dichter naar zijn slachtoffer toe. “Je hebt zeker nogal wat uitgevreten dat je dit hebt verdiend?”

Prometheus keek zuchtend naar de brandende zon. “Vroeger kon ik me net zo door de lucht bewegen als jij. Op een dag ben ik naar de zon gevlogen en heb ik haar vuur mee naar de aarde genomen.”

“Goed plan van jou… anders had ik nu je lever rauw moeten opeten.” De vogel grijnsde gemeen.

“Ik heb het vuur aan de mensen te leen gegeven,” ging de jonge god verder,

“Aardig van je,” vond de adelaar.

“Nou ja, maar Zeus had me verbóden om mensen vuur te geven. Hij was woest! En voor straf werd ik op deze rots vastgeketend.”

“En bovendien ga ik je lever opeten,” hielp de vogel hem herinneren.

“Moet dat echt?” zuchtte Prometheus.

“Alle kraaien nog aan toe! Je bent toch een held, of niet soms? Zit niet zo te piepen en laat me even rustig eten.” De vogel boog zich voorover en Prometheus begon te schreeuwen. Toen de vogel klaar was, greep hij de lever in zijn klauwen en spreidde zijn vleugels. De bergwind tilde de adelaar op en langzaam zeilde de vogel naar boven. “Tot morgen, Prometheus!” riep hij.

“Tot morgen?” kreunde Prometheus. “Welk deel van me ga je morgen dan opeten?”

“Hetzelfde,” kraste de adelaar. “Dat is juist je straf. Je lever groeit gewoon weer aan. Morgen kom ik terug en dan eet ik hem weer op… en overmorgen… en over-overmorgen… tot in de eeuwigheid! Nou, tot ziens, hè”

Prometheus draaide zijn hoofd zo dat hij naar zijn buik kon kijken. Het was niet te zien dat de adelaar zijn lever eruit had gehaald.

Elke dag kwam de adelaar terug. Dag in dag uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit. Tot op een dag…

“Hoi Prom!” riep de adelaar vrolijk toen hij op de zonovergoten rots landde.

“Hoi Aad,” grinnikte Prometheus.

De adelaar deed een stap achteruit. “Eh… je ziet er nogal gelukkig uit vanmorgen, Prom.”

De jonge god knikte opgetogen. In zijn ogen blonk een gemeen lichtje. Opeens schoot zijn hand uit en hij greep de dikke nek van de vogel beet.

“Iek!” piepte de adelaar. “Waar zijn je kettingen?”

“Er kwam een goede vriend langs en die heeft ze kapot getrokken.” Prometheus grinnikte terwijl zijn hand zich nog strakker om de nek van de vogel sloot.

Een reusachtige man kwam vanachter de rots te voorschijn. Je zag zijn spieren rollen als golven in de zee.

“Mag ik je voorstellen aan Hercules,” zei Prometheus. “Hij is de grootste held aller tijden.”

“Aangenaam kennis te maken, Herc,” hijgde de adelaar. “Eh… ik moet terug naar mijn nest, Prom, dus wil je zo goed zijn me los te laten?”

“Jij moet helemaal nergens heen,” verzekerde Prometheus hem.

“Nou ja… die lever elke dag kwam me ondertussen toch mijn neus uit,” mompelde de grote vogel.

“Hercules gaat je vermoorden,” zei Prometheus rustig.

“Hoor eens, Prom… vriend… ouwe reus… je hoeft niet meteen kwaad te worden, hoor. Ik deed alleen mijn werk. Alle kraaien nog aan toe! Een vogel moet doen wat een vogel…”

Prometheus liet hem niet uitspreken. Hij kneep de keel van de vogel dicht. “Maar raad eens wat ik doe vóórdat Hercules je vermoord?”

“Eh… mijn lever opeten?” gokte de vogel.

Prometheus knikte.

“Nee joh, Prom! Dat smaakt smerig. Jakkes! Echt waar! Het is gewoon goor.”

“Dat kan wel zijn, Aad, maar vergeet één ding niet: niets smaakt zo zoet als wraak!”

Naarmate ze verder door bladerde kreeg haar gezicht steeds meer een blik van afgrijzen. De mensen die hierin opgenomen waren, waren allemaal leerlingen van de school. En voor zover het erop leek, waren enkel de meisjes hierin opgenomen. Snel sloeg ze het dossier weer dicht en legde het terug op het schap. Ze pakte een andere, deze keer stond er “bedreigend” op de omslag geschreven.

De eerste leerlinge die genoemd werd was Paula Zweert. Dit meisje kenden ze wel, ze was altijd een beetje raar geweest. Droeg veel met leer en trok zich niks van mode of kritieken aan. Ook was het algemeen bekend dat zij waarschijnlijk langer moest nablijven dan dat ze überhaupt op school zat. Echt opmerkelijk was het dus niet dat er een dossier van haar was aangelegd, maar haar als bedreigend classificeren; nee, dat was toch een beetje overdreven. Er waren ook foto’s bij gesloten van hoe ze in de klas was, op het schoolplein en in omgang met leerlingen en leraren. Het was net alsof iemand haar aan het stalken was. Na dit gezien ze hebben, werden ze toch wel een b Eetje nieuwsgierig naar wie er in het dossier “Kritiek” zou staan. Welke leerlingen waren zo moeilijk of gevaarlijk dat ze misschien wel onder constante beveiliging stonden. Snel griste Galatea het laatste pakketje van de plank en sloeg het open. Haar blik ging van pure nieuwsgierigheid naar puur afgrijzen. Ze keek namelijk recht in haar eigen gezicht.

“Oh… mijn… god!” De stem van Roza klonk onmetelijk ver weg. Dit was niet waar, dit kon gewoon niet waar zijn! Snel sloeg ze de bladzijde om, om zeker te weten dat ze niet de enige was die dit overkwam. Nu was het Roza’s beurt om een gesmoord gilletje te slaken. Nu zagen ze allerlei foto’s van Lilian, Roza’s tweelingzusje. De hele bladzijde was volgeschreven en onderaan stond met dikke letters: Verschrikkelijke Betweter!

Hoe meer bladzijden ze omsloegen, hoe erger het werd. Alle negen meisjes die hier in waren opgenomen, kwamen uit Crimsontree en behoorden tot hun vrienden. Vrijwel allemaal behoorden ze op één of andere manier tot het Huis Nigroro. Deze ‘familie’ staat algemeen bekent als het rijkste en machtigste in de gehele regio en misschien nog wel verder. Je moest wel heel stom zijn of erg graag dood willen om tegen hen in te gaan.

Met meer kracht dan eigenlijk de bedoeling was, sloeg Galatea het dossier dicht en probeerde het terug in het dressoir te stoppen. Maar Roza hield haar tegen. “Wacht daar nog even mee, we gaan dit kopiëren, want ik wil het thuis nog eens even onderzoeken”. Ze keek haar vriendin strak aan. “Denk je niet dat het goed is als we de anderen hiervan op de hoogte stellen? Ze moeten echt weten wat er achter onze rug om gaande is”. Galatea bleef haar nog enkele seconden aan kijken en gaf het toen op. Het zou inderdaad best goed kunnen uitpakken als ze deze documenten ook thuis hebben en er was op dit uur van de nacht toch niemand, dus niemand zou merken dat het dossier even niet in het dressoir lag.

Ze stonden op en sloten de deurtjes van het dressoir zonder de sleutel om te draaien. Na nog één blik in de kamer te hebben geworpen, waarbij hij toch nog weer bleef plakken bij die mysterieuze spiegel, sloot ze de deur achter zich en liep achter Roza aan in de richting van het trappenhuis. Voor het kopieerapparaat moesten ze in de bibliotheek van de school wezen en deze was op de tweede etage.

Het trappenhuis was een koude plaats en waarschijnlijk ook de enige plaats die niet de witte laag van muurverf had gekregen. Het was er schimmig en het enige licht kwam door het hoge raam naar binnen. Het snelle klakken van de hakken van Roza’s schoenen echode door het gebouw. Verder was het doodstil. Op de tweede etage deden ze de klapdeuren open en liepen de verlaten gang in. Ze hielden halt voor een grote deur. BIBLIOTHEEK, stond op een gouden naambordje. ALS GESLOTEN: VERBODEN VOOR ONBEVOEGDEN stond eronder. Voorzichtig voelde Galatea aan de knop van de deur. Tot haar grote verbazing was deze niet op slot. Met de uiterste voorzichtigheid deed ze de deur open. Een geweldig gepiep was het gevolg. De deuren van de bibliotheek waren altijd al zo geweest, maar nu het zo stil was in de school scheen het extra op te vallen. Snel glipten ze naar binnen en lieten de deur open staan om niet nog meer lawaai te veroorzaken. Roza liep regelrecht op het kopieerapparaat af. Galatea volgde haar, maar bleef halverwege abrupt staan. Ze draaide snel haar hoofd om, ze had gedacht dat ze iets gevoeld had. Er was nu een windvlaagje geweest van dezelfde warmte als dat die spiegel had uitgestraald. Terwijl Roza druk bezig was de dossiers te kopiëren, liep Galatea in de richting van de windvlaag. Maar het was onbegonnen werk, want hoe snel het was gekomen, hoe snel het ook weer was verdwenen. Ze liep door naar achteren, zeker wetend dat het hier vandaan moest zijn gekomen. Plotseling kreeg ze een enorm zware doek in d’r gezicht gesmeten. Verschrikt stapte ze achteruit, om daarna tot de conclusie te komen dat ze bij een open raam was aangekomen en dat een windvlaag het gordijn had doen opwaaien.

“Gala!”, klonk het van voor uit de bibliotheek. “Kom nou! Ik ben klaar en ik wil weg uit dit enge gebouw.” Nog steeds in gedachten verzonden keerde Galatea terug naar voren. “We gaan. Ik heb er genoeg van”, sprak Roza beslist. En om daad bij het woord te voegen liep ze de bibliotheek uit, de gang door in de richting van het trappenhuis. Galatea volgde haar op de voet.

En na de dossiers weer in het dressoir terug te hebben gelegd, vertrokken ze via dezelfde weg van waar ze gekomen waren weer de koude, gure nacht in. Elk met eigen gevoelens over wat er was gebeurd.